Í klóm sómalans

Í gær fór ég loksins út að skokka með nýja mp3 spilarann minn og nýju hlaupaskóna (ég hef verið full af afsökunum, t.d. sparkaði ég litlu tánni í ferðatöskuna og var ófær um hlaup í nokkra daga, svo varð ég lasin, og svo fékk ég 8 moskítóbit á fótlegginn og ákvað að ég væri ófær um að hlaupa á bólgnum fótlegg:) . Leiðin sem ég skokka liggur að einum þriðja hluta á einangruðum stíg sem liggur meðfram lestarteinunum. Ég er ekkert rosalega örugg á þessum stíg, hann liggur nefnilega út í Vollsmose, alræmdasta hverfi Danmerkur, og á honum þeysa reglulega röffaralegir innflytjendur á skellihnöðrum. Það hefur þar að auki verið svolítið um rán á svona hlaupastígum í Danmörku, sérstaklega af ipodum og slíku, og ekki síst hefur það komið fyrir að stelpu hefur verið nauðgað (man amk eftir einu slíku atviki, það gerðist kl.10 að morgni í almenningsgarðinum hérna í Odense, hún var úti að skokka)! Allt þetta rennur í gegnum huga mér í hvert sinn sem ég hleyp þarna, og þá getur maður spurt sig: af hverju hleypurðu þarna? Ástæðan er sú að á þessari 5km leið eru bara ein umferðarljós, sem ég sé sem mikinn kost. Þoli ekki að stoppa reglulega á ljósum. En ef ég fer út á kvöldin, þá hleyp ég aðra leið. Nú, en nóg um það. Í gær var ég bara nýlögð af stað, þegar ég hleyp framhjá unglingsstrák frá Sómalíu sem er að labba á stígnum. Eftir smástund tek ég svo eftir því að það er einhver að hlaupa beint fyrir aftan mig. Ég hugsa með mér að þetta hljóti að vera annar skokkari sem tekur fram úr mér eftir smá stund. Þegar hann svo fer framhjá mér slær hann í rassinn á mér!! Ég snarstoppa, sé að þetta er unglingsstrákurinn sem ég skokkaði framhjá rétt áður og segi strax: hvern andskotann ertu að gera?! Hann horfir undan og skokkar áfram. Ég held áfram að hlaupa. Eftir smá stund fer hann aftur að labba og ég hleyp framhjá. Þá segir hann: Fyrirgefið, þetta endurtekur sig ekki. -skömmustulegur á svip. Þá segi ég honum að hypja sig, ég vilji ekki vera nálægt honum. Loksins í þriðja framhjáhlaupi losna ég við hann og held áfram í mínum eigin heimi.
Þetta var svolítið skondið eitt og sér, en séð í samhengi við allt það sem ég hræðist þarna venjulega fannst mér þetta óþægilegt. Ég efast ekki um að ég hefði getað lamið greyið ef hann hefði reynt eitthvað, hann var svo horaður;-) Jákup spurði mig þegar ég kom heim hvort hann ætti að fara og sjá hvort hann væri þarna ennþá? Ég sagði nei....:-)