Kristina er búin að öskra og grenja í ALLAN dag. Hún vaknar grenjandi og sofnar grenjandi. Ég hef átt betri daga. Ég held að ég geti hreinskilnislega sagt að þetta hafi verið með erfiðustu 5 dögum í lífi mínu. Og til að bæta ástandið er ég ekki í uppáhaldi lengur, hún vill bara vera hjá pabba sínum. Ég tek það fram að það er ekki af því að ég sé búin að missa þolinmæðina, hann er jafn hissa á þessu og ég.
Það er sem sagt ekki búið að gerast annað síðustu daga en að við höfum gengið um gólf með hana alla daga og hún hefur legið ofan á okkur á nóttinni. Við höfum alls ekki mátt leggja hana frá okkur, og hún hefur ekki leikið sér með dótið sitt í marga daga. Hún gengur óstöðugt og er búin að léttast. Hún borðar auðvitað nánast ekkert. En hitinn er farinn að lækka eftir að hún byrjaði á sýklalyfjum í gær.
Jú, ég gleymdi næstum því toppinum á öllu saman. Jákup þvoði þvott fyrir 4-5 dögum síðan og gleymdi að hengja hann upp. Ég spurði meira að segja hvort hann hefði munað það og hann sagði já. Í gær fór ég að þvo, og þar lá þvotturinn, ekki búið að hengja hann upp. Og allt myglað. Og þetta var að mestu fötin mín. Karlmenn.